เรื่องเล่าดี ๆ ที่อยากให้อ่าน
มีเรื่องเล่าว่า...มีพระองค์หนึ่ง...ชอบทำอะไรแปลกๆ...
วันหนึ่ง...พวกกรุงเทพฯ..เอากฐินไปทอดที่วัด...จัดงานกันใหญ่โต...มีหนัง...มีลิเก...มีดนตรี...ผู้คน แห่กันมามืดฟ้ามัวดิน...ก่อนทอดกฐิน...ผู้คนมารวมกันเต็มศาลา...
หลวงพ่อเรียกเด็กวัดมา...บอกให้ไปเอาเนื้อจากโรงครัวมาก้อนหนึ่ง...แล้วเอาเชือก
มาด้วย...หลวงพ่อจัดการ...เอาเนื้อ...ผูกติดกับหลังหมา...ผูกเสร็จ...ก็ปล่อย
หมา..หมาเห็นเนื้ออยู่บนหลัง...ก็ไล่งับ...พอหัวโดดงับ...ตัวก็ขยับหนี...เพราะ
หมามันกัดหลังตัวเองไม่ถึง...ยิ่งโดดงับเร็ว...ก้อนเนื้อก็หนีเร็ว...
โดดไม่หยุด...เนื้อก็หนีไม่หยุด...น่าสงสารหมามาก...หมาโดดอยู่นาน...งับเท่าไร...เนื้อก็ไม่เข้า ปากสักที...ผู้คนบนศาลา...พากันหัวเราะชอบใจ...
หัวเราะเยาะหมา...ว่าทำไมมันถึงโง่ยังงี้...ไล่งับ...จะกินเนื้อ...ที่ตัวเองไม่
มีทางไล่ตามทันตลอดชีวิต...หลวงพ่อ...มองดูด้วยความสนุกสนานจนหนำใจแล้ว...ก็แก้
เชือกออกมากหลังหมา...แล้วหันมาพูดกับญาติโยมว่า...มนุษย์เรา...มีความรู้สึก
ว่า...ตัวเองพร่อง...ตัวเองยังไม่เต็ม...ต้องเติมตลอดเวลา...เติมไม่หยุด...
เพื่อให้ตัวเองเต็ม...เราอยากสวย...อยากทันสมัย...ไปหาซื้อเสื้อผ้าที่สวยที่สุด...ทันสมัยที่สุด ใส่...ดีใจได้เดือนเดียว ...มีรุ่นใหม่ออกมาอีกแล้ว...สวยกว่า...ทันสมัยกว่า...
อยากได้โทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่...ซื้อเสร็จ ๓ เดือน...รุ่นใหม่ก็โผล่มาอีกแล้ว...
ซื้อคอมพิวเตอร์ทัน สมัยที่สุด...๒ เดือนต่อมา...มีรุ่นใหม่กว่าออกมา...ของเราตกรุ่น
ซื้อรถเบนซ์...ทันสมัย ที่สุด...แพงมาก.. ขับได้ ๖ เดือน...มีรุ่นใหม่ออกมา
อีกแล้ว... ทันสมัยกว่า...แพงกว่า...ของเรากลายเป็นเชย...
เราต้องก้มหน้าก้มตา...ทำงานทั้งวันทั้งคืน...หาเงินมา...เพื่อมาทำให้ตัวเองทันสมัย...ซื้อเสื้อผ้าใหม่...มือถือใหม่...คอมพิวเตอร์ใหม่...รถยนต์คันใหม่..เหน็ดเหนื่อยแสนสาหัส...เพื่อไม่ให้ตัวเองตกรุ่น...ปัจจุบัน...เรากำลังไล่งับความทันสมัย...เหมือนหมาที่ไล่งับเนื้อบนหลังของมัน..ทั้งที่รู้ว่า...ต่อให้ไล่งับทั้งชีวิต...ก็ไม่มีทางตามทัน...น่าสงสารไหมโยม...คนเต็มศาลา...เมื่อกี้หัวเราะครึกครื้น...ด่าว่า...หมามันโง่...ตอนนี้เงียบสนิท...เหมือนไม่มีคนอยู่
เสียใจจังที่โดนแบบนี้ไม่บอกให้รู้บ้างเลย
